Διάκριση τοῦ Ἀτόμου ἀπό τό Πρόσωπο καί τό Προσωπεῖο. Ἄτομο: Ἔννοια μέ παραστατικές ἰδιότητες, μέ ποσοτικά χαρακτηριστικά. Ἡ προσέγγιση γίνεται μέσῳ τοῦ πειράματος. Προσωπεῖο: Ὑποδηλωτικό ρόλων, ἐκπροσώπηση, σύμβολα. Πρόσωπο: Ἰδέα, εἶναι ἤ γίγνεσθαι. Προϋποθέτει τήν παρουσία ἄλλων προσώπων, τή βλεμματική ἐπαφή καί ἐμπειρία. Ὡς ἐπί τό πλεῖστον γίνεται ἀναφορά στό Πρόσωπον σέ ἀντιπαράθεση μέ τή στατιστική ἔννοια τοῦ Ἀτόμου προκειμένου νά τονισθεῖ ἡ μοναδικότητα, ἀλλά καί τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά μιᾶς προσωπικότητας.

Διαφοροποίηση τῆς Πληροφόρησης ἀπό τή Γνώση. Ἡ Πληροφόρηση ἀποκτᾶται σχετικά εὔκολα ἀπό τόν ἐνδιαφερόμενο μέ ποικίλους τρόπους (…), ἀλλά εἶναι βραχύβια, περιορισμένης χρήσεως, στερεῖται τίς περισσότερες φορές προσωπικῆς ἐμπειρίας καί συνήθως ἐπιφυλλάσσεται γιά τήν ἐκμάθηση τεχνικῶν δεξιοτήτων καί ἐφαρμογῶν. Ἡ Γνώση εἶναι πολυπλοκότερη, ἐπειδή προϋποθέτει καί τήν ἀπομάθηση ὥς ἕνα βαθμό. Ἡ διαδικασία γιά τή γνώση σχετίζεται, βεβαίως, μέ τό ἀντικείμενο, ἀλλά βασικά ἀφορᾶ τό ὑποκείμενο πού τήν ἐπιδιώκει, καί ἀποκτᾶται μέσῳ ἐμπειριῶν, οἱ ὁποῖες ἐπηρεάζονται σημαντικά ἀπό τήν ἀμοιβαία ἀλληλεπίδραση, ἀλλά καί ἀπό τή διάταξη, πού πρέπει νά εἶναι ἁρμόζουσα πρός τόν ἐπιζητούμενο στόχο.

Ρόλος – Ἐναλλαγή Ρόλων. Ἡ ἀναγκαιότητα νά ἀποκτήσει ὁ ἐκπαιδευόμενος τήν ἱκανότητα νά διαγιγνώσκει τίς ἐπενέργειες τοῦ ρόλου, οὕτως ὥστε νά μπορεῖ νά ἀποφεύγει ἤ νά περιορίζει τήν τυραννία μίας μόνιμης ταυτοποίησης μέ αὐτόν, θεωρεῖται ὑψίστης σημασίας. Μία σθεναροποιητική διαδικασία πού παρέχει ἡ Κοινότητα εἶναι ἡ δυνατότητα τῆς διάκρισης ἐννοιῶν ὅπως Ἄρχειν καί Συν-συντονίζειν, ὅπως ἐπίσης μεταξύ Θέσεως (βαθμοῦ ἤ ἰδιότητος) καί Ρόλου, καθώς καί μεταξύ Αὐθεντικοῦ καί Αὐταρχικοῦ

Διαφοροποίηση τῶν ἐννοιῶν Ἰσχύος καί Σθένους, καθώς ὁ πειρασμός γιά ναρκισσιστικές τάσεις γιά Ἰσχύ δέν εἶναι πράγμα ἀσυνήθιστο μεταξύ τῶν θεραπευτῶν. Ἰσχύς εἶναι τό συναίσθημα πού διαρκεῖ ὅσο διάστημα διατηροῦμε ἕναν ἰσχυρό ρόλο, ἐνῶ Σθένος εἶναι τό συναίσθημα τό ὁποῖο μᾶς διακατέχει ὅταν μετά τήν καθ’ οἱονδήποτε τρόπο ἀπώλεια τῆς Ἰσχύος (Ἐξουσίας) δέν καταρρέουμε ἐν τούτοις συναισθηματικῶς.

Διάκριση μεταξύ ἑρμηνειῶν καί ἐξηγήσεων: Οἱ ἐξηγήσεις συνήθως χαρακτηρίζoνται ἀπό μία ὀντολογία, ἐνῶ ἡ ἑρμηνεία ἀσχολεῖται μέ τήν ἠθική. Ἔτσι, ἐμεῖς ὁρίζουμε τήν Ψυχαναλυτική Ἑρμηνεία ὡς μία αὐθαίρετη, ἀζήτητη, ἄχρηστη καί, ὄχι σπάνια, ἐνοχοποιητική αἰτιολόγηση.

Ἀντί τοῦ Ὑπερ-Ἐγώ, στό ὁποῖο οἱ θρησκειακές ἀποχρώσεις εἶναι προφανεῖς ἐνῶ ἡ χρησιμότητά του εἶναι μᾶλλον ἀμφίβολη, δημιουργήσαμε τό Περί-Ἐγώ. Τό τελευταῖο καλλιεργεῖται καί ἀνθοφορεῖ μέ τήν ἐνίσχυση τῆς ἐνεργοῦ συμμετοχῆς ὅλων τῶν ἐμπλεκομένων στήν ψυχοθεραπευτική διαδικασία, ἐξασθενίζοντας τόν ρόλο τῆς μοναδικῆς αὐθεντίας, τοῦ εἰδικοῦ, περιορίζοντας τήν ἐνοχή καί ἐνισχύοντας τήν ντροπή.

Διάκριση μεταξύ Αἰδοῦς καί Ἐνοχῆς, ἡ ὁποία διευκολύνεται κυρίως μέ τό νά συμπεριληφθεῖ ὁ ἄλλος, δηλαδή περισσότερα ἄτομα στήν ψυχοθεραπευτική διαδικασία, προκειμένου νά μειωθεῖ ἡ κατάχρηση τῆς Ἐνοχῆς.

Ὁμαδικο-ἀναλυτικό ἤ Ἑλληνικο Μοντέλο Ἐποπτείας. Μία ἐντελῶς νέα προσέγγιση τῆς Ἐποπτείας.

Ἐκπαίδευση στό Ψυχόδραμα καί τήν Κοινωνικοθεραπεία. Ἐγκαινίαση ἀπαιτητικῆς καί ἀξιόπιστης ἐκπαίδευσης γιά τό προσωπικό τῆς Θεραπευτικῆς Κοινότητας.

Ἐπί πλέον ἐγκαινιάσαμε, ἤδη ἀπό τό 2002, τήν Ἐκδοτική Σειρά «Σύγχρονη Ψυχοθεραπεία».